Piotr Szmitke

PROJECT

 
 

Chasing after existence is becoming an obsession for the artists of the early 21st century. It overshadows all other motives of creative activity. It is a proof of the artist's helplessness in the face of market's dictates, denying art its subjectivity and autonomy. Market, which tries to devour all stages of communication process between the artist and the audience and forces the artist to put on sale his artistic existence, reduced to media presence.


Existence becomes a product, like its fruit before it. Assuming that for the time being it is impossible to take away from the artist the right to decide what, from his subjective perspective, is art, and therefore the right to express it artistically, Piotr Szmitke defies the celebrity race by manifesting the opposite attitude, withdrawing ostentatiously into non-existence.

  The presentation of non-existence in Piotr Szmitke's case is justified by his more than 20 years of search in the field of art theory. He has created his own doctrine called metaverism, in which his own, unusually rich artistic personality is multiplied through incarnation into a growing number of artists of his own making. In expressing the present conflict between the real and the virtual world, metaverism is becoming an increasingly topical field of interest to artists.

 

Non-existence in Biennale di Venezia

NIEOBECNOŚĆ NA BIENNALE WENECKIM

Kategorie nieistnienia w sztuce


Pogoń za zaistnieniem staje się obsesją artystów początku XXI wieku. Przysłania ona wszelkie inne motywy działalności twórczej. To dowód bezradności artysty wobec dyktatu rynku, odmawiającego sztuce jej podmiotowości i autonomii. Rynku, który usiłując objąć wszystkie ogniwa procesu przekazu treści pomiędzy twórcą i odbiorcą, zmusza artystę do wystawienia na sprzedaż swojej egzystencji artystycznej,  zredukowanej do medialnego istnienia.


Istnienie staje się towarem podobnie jak poprzednio jego owoc.  Zakładając iż jak na razie nie sposób odebrać artyście prawa

do określania co w jego subiektywnym rozumieniu jest sztuką, zatem i prawa dawania temu wyraz w sposób artystyczny, Piotr Szmitke kontestując wyścig za celebrą manifestuje postawę odwrotną, wycofując się ostentacyjnie w nieistnienie.

          Prezentacja nieistnienia w przypadku Piotra Szmitke jest usprawiedliwiona jego przeszło dwudziestoletnimi poszukiwaniami
w dziedzinie teorii sztuki. Stworzył on własną doktrynę zwaną metaweryzmem polegającą na zwielokrotnieniu własnej, niezwykle bogatej osobowości artystycznej, poprzez wcielanie się w rosnącą liczbę stworzonych przez siebie artystów. Metaweryzm wyrażając dziś konflikt między światem rzeczywistym a wirtualnym staje się dziś coraz bardziej aktualnym polem zainteresowań artystów.